Papatyam!
Senin olmadığın bu şehirde gülüşlerim yalandan ibaret
Tek gerçeğim gizlice ektiğim gözlerimdeki yaşlar
Hele ki senin ağladığın bir dünyada
Benim gülmem mümkün değil be Papatyam, mümkün değil
Hiçbir zaman uğurlamadım seni yüreğimden, bana inan
İçimdeki seni atamadım bir kenara
Olmadı, yapamadım, geçemedim senden ötelere
Atın ikimizi hiç düşünmeden ateşlere
Karlar yağdırdın siyah saçlarıma
Bak şimdi bembeyaz saçlarım
Ben hala bıraktığın, unuttuğun
Güneşin doğduğu o yerdeyim vefasız!
Şiir olmak istiyorsan, önce şiir seveceksin
Ama öyle böyle değil
Çocuğunu seven bir ana gibi seveceksin
Sarılacaksın, koklayacaksın
Özleyeceksin, buram buram burnuna tütecek
Defalarca dinleyeceksin, ezberleyeceksin
Üzüntünde yalnızlığında yoldaşın olacak
İçini şiirlere dökeceksin
Her şeyi unutacaksın onları dinlerken
Tesellin, kahrın, mutluluğun olacak
Koynuna alıp doyacaksın ruhuna dokunarak
Teninde kendini bulacaksın
Anlatmak istediklerini anlatacak, sen susacaksın
İçlerinden birine âşık olacaksın
Onsuz olmayacak kadar
Çok seveceksin, hafızana kazıyacaksın her satırını
Çay gibi demlendikçe, tat verecek sana
Bir de şairi olacak o şiirlerin
Hayran hayran dinleyecek, tutku ile bağlanacaksın
Sesini, şiir okuyuşunu seveceksin işte o tutkuyla
Kimseye söylemediklerini yazmaya başlayacaksın
Çıraklıkla başlayıp, yaza sile öğreneceksin
Şair olmak istiyorsan?
Şiir yürekli olacaksın, önce şiire âşık olacaksın
Aşk ile yazacak, aşkı yaşayacaksın ben gibi...