Bu akşam gökte derin kamçı izleri
İstanbul’un gözlerinde ki mavi makyajı akıyor.
Bir efsane olan TEMMUZ son haftasında,
Kışın bitmesine rağmen ilmek ilmek,
Perdelere mavi mavi yaşları akıyor.
Kazılarda bulunamayan kayıp hazine gibi,
Ay ışığı ışıltısında bu gece kamaştı gözüm.

Dikiş tutturamadığım geçmişin anısına,
Sabıkalı gülüşlerim cinayet suçlusu.
Umutlarım şimdi otopsi masasında.
Nasıl oluyor da delik deşik olan bedenimin,
Dikiş izleri sadece ruhumda gözüküyor.
Az önce parmaklarımın masumiyetiyle,
Yaralarıma dokunduğumda,
İhanet akıyordu kanda.

Tertemiz arınmış bir bölgede hep parlıyordu kalbim.
Şehrimin asfaltına inen kamer çok telaşlı.
Avuçlarımın arasında ki gökte,
Patlayan havai fişekler bir ölüyü,
Diriltecek kadar masmavi.

Kıyılarda hapsolduğum çember daralıyor.
Oluk oluk ezberlenmiş senler sayfalara akıyor.
Sıyıramıyorum derimde sertleşen gri rengi.
Duyarsızlığın zirvesi fütursuzca beynime,
Önyargılarla hücum ediyor.
Aynadaki nefesimin buharında esrik izler.
Bir banyo küvetinde soluksuzluğumun,
Kabuğumda en derinlerde saklanıyorum.

Duyuyor musun?
Perdeyi aralayıp,
Bir ses versen.
Bir tek kelimenle,
“Beni bu yoldan çıkarsana”

Her gece yeni baştan gördüğüm rüyasın sen.
Karanlık kuyuya düşmüş hangi insan ki,
Engelleyebilir düş ülkelerindeki gezileri.
Uyumamaya çalışırken sende çarpışıyorum.
Engelleyemiyorum tarafından prangalarım var.
Mevsimler yollar bile şaşırmış sapıtmış.
Gece karanlığında kuşlar kartopu oynasa da,
Sokakta çocuklar sonbahar çığlığın da.

Sesinle sesimin ay zemininde asılı kaldı.
Şimdi gökyüzünde avuçlayabildiğim kadar,
Mavi mavi kar tanesi topladım.
Sessizliğe mahkum olunca yüreğim.
Paranoyak düşlerle kuşandı kelimelerim.
Yıldızlar da seri cinayetler işliyorum.
Her gece kimliği belirsiz ölülerin konuştuğu,
Toprak üstü cenaze törenleri düzenleniyor.
Kaç intihar daha kaldı işlemem gereken?
Koca dünyada senden başka,
Kimse kalmadı işte.

Çarpışırken sesler soluklar bir istiridye içinde.
Kusura bakma bu GECE sokak sokak,
Düş tomurcuklarımın sarhoşluğunda.
Kapım ardına kadar gözlerinin kıyısına açık.
Hadi toprağa veremiyorum hayallerimi.
Bir gece daha düşmeden hadi.
Tamda her şeyden umudu kestiğim anda,
Şimdi SANA hoş geldin diyebilmek isterdim...

Erhan Çuhadar
Sabır Gemisinin Kaptanı