DELİ

Bir deli geziyor şu kaldırımda
Saçları darmadağın, pabuçlar yırtık.
Bayat, yarım ekmeğini saklıyor arkasında
Yanında yemek için bulamıyor bir katık.

O halde bile tebessüm ediyor dudakları
Bakınca ekmeğine kızardı yanakları...
Anlaşılan utandı ona acıdığım için,
Böyle bir garibana deli diyorlar, niçin?

Elimi cebime atıp üç beş kuruş çıkarttım
Bu bîçare fakire ısrar ile uzattım
Mahçup bakışlarıyla bir kere baktı bana
Titreyerek elleri uzandı paralara

Dedim: Nedir bu halin? Hiç kimsen yok mu senin?
Gözleri doldu o an ve bir kaç damla yaş aktı.
Sonra dedi ki bana hiç kimsem yoktur benim
Yüce Tanrım beni böyle yalnız yarattı.

Dedi: Hatırlıyorum, benim de vardı anam
Fakat hem yatalaktı hem de bakıma muhtaç
Ben de henüz çocuktum çalışamazdım o an
İşte böyle olunca hem ben açtım hem o aç!

Ecel geldi kapıya çok geçmeden aradan
Aldı benden anamı yeri göğü yaradan
Artık yapayalnızdım bu yalancı dünyada
Bir de yetmezmiş gibi deli dediler bana

Dinleyince garibi gözlerimden yaş geldi
Dedim: Unutuyordum senin adın ne idi?
Bir müddet gözlerimi seyretti uzun uzun
Dedi: Ben bir deliyim; delinin adı yoktur kızım.

Nurgül KAYNAR YÜCE../ K. MARAŞ
Fotoğraf temsilidir