5
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
59
Okunma

Hayat, altın tabakla sunulmadı bizim kuşaklara.
Onca yokluk, onca perişanlık çekerek büyüdüğümüz halde, anamıza atamıza asi olmadık.
Kolları kanatları ı olmaya çalıştık hep.
Saygıda kusur etmedik, çemkirmedik, yüzlerini yere eğmedik, itaat ettik hep.
Yoksuluz diye suçlamadık analarımızı babalarımızı
Hamd olsun dedik.
Bizim dönemin çocuklarının en büyük hayali okuyup, büyük adam olup ana babalarını yoksulluktan kurtarmaktı.
Şimdi o köprünün altından çok sular aktı.
Eskiden ilkokul çağında oğlan çocukları köydeyse sürüye çoban durur, tarlaya tapana gider, bağı bahçeyi sulardı.
Kızlar da keza öyle. Kızlar bunun haricinde bir de evin işini tutar, pınardan su taşır, yemek yapmaya girişir ve evde hizmet ederdi.
Oysa bugün otuz yaşındaki bekar çocuklara dahi anne babalar köle gibi hizmet ediyor. Gene de ne saygı var ne kadir kıymet bilme.
Belki de yokluktur insanı olgunlaştıran. İnsanca hareket etmesini sağlayan.
Diyorum ya bizler asi kuşaklar olmadık çok şükür.
Ana babalarımızın ardından hayır dualarımızı yapıyoruz özlem ve hasretle….
Çünkü bizler biliyoruz ki ‘ANA GİBİ YÂR OLMAZ’
ÖZLEDİM ANAM
Anam sen gideli yedi yıl oldu
Dertlerimi gömüp gizledim anam
Sürmeli gözlerim yaşlarla doldu
Saçıyın telini özledim anam
Hayalime gelir soluk benizin
Dumanlanır gözüm, yanar genizim
Kabarırım sanki Karadeniz’im
Nasırlı elini özledim anam
Burnumda tütüyor tandır kömbesi
Duvardaki eski o gaz lambası
Nerde görsem akan su tulumbası
Helkeli kolunu özlerim anam
Tarlaya gedip de çapa çalardın
Yaz gelince pakla, nohut yolardım
Yağmur yağsa çıkıp damı loğlardın
O bükük belini özledim anam
Canın heç yok muydu yorulmaz mıydın
Kadere talihe gırılmaz mıydın
Gabahat işlesek darılmaz mıydın
O datlı dilini özledim anam
Teneke zobaya odun atardın
Garyola bilmedin yerde yatardın
Heç mi oturmazdın hep iş dutardın
Yerdeki çulunu özledim anam
Bahçeye üç evlek açardın garık
Gunduramız yoktu geyerdik çarık
Odun bulamazsak yakardık gırık
Çırpını çalını özledim anam
Zobada bişerdi bulgur aşımız
Yoklukla bağlıydı garip başımız
Çile dostumuzdu, dert sırdaşımız
Patates sulunu özledim anam
Anasız bir hayat ne de zor imiş
Meğer her gulun bir derdi var imiş
Nurgül der ki ana gerçek yâr imiş
Senin her hâlini özledim anam
Nurgül KAYNAR YÜCE / K. MARAŞ
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.