-içeriğini yitirmiş çağımın anafikri
bu yüzden
hüznüm kıvranıyor-


bugün de mecalsız ısıtıyor
kuzey güneşi

bir başıma
bakir bir ormanın derinliğinde
ritmi bozuk çağımın
kalbini düşünüyorum

ıssız bir keçi yoluna düşmüşüm
doğunun kavurucu kaosuyla yanıyorum
eril saltanatın sunduğu
yapay zeka refahını
deforme olan beynimin
zulalarına çipliyorum

yüreğime yığılan
hiperaktif hüznüm
derhal
anarşist beresini takıyor

meydanlarda isyan
susturulamayan slogan
ve hiç eskimeyen baladların
nakaratlarını cilalıyor

fakat
şansım yaver gidiyor
hüznüm bir çırpıda
darmadağın oluyor

çünkü
korku tanımayn tavşanlara
ceylanlara
sincaplara rastlıyorum

imreniyorum onlara
o naif uçarılıklarına
gülümsüyorum
gülümsüyorum...

nihayet
mutluyum

nihayet
gözlerimin elası
paris mavisi bir yaşamla
yeniden aydınlanıyor




H. Korkmaz, juli 2021 Sthlm