Paramparça olmuş toplumlarda yaşıyoruz.
Bu nedenle, hepimiz yalnızız.
Birbirmize kenetlenerek, gölgemizi büyütüyoruz.


Kendimizden kaçtığımız kadar,
Kendimizi arıyoruz köşe bucak.
Demek ki, kendimizle dost olmayı, becerememişiz.


Ah, sevgiyi aramayı bilmediğimiz gibi,
Onu arayanları da yeriyor ve yargılıyoruz.
Ne ki, ateşinde hiç yanmamışız.


Ve sonra soruyorlar bana:
"Orası nasıl bir üşle?"
Cevap veriyorum:
"İstatistiklerde, birer rakamdır ölen çocuklar."
Hiçbir şey söylemeden, kalkıp gidiyorlar.


Sustuklarıma bakarak,
Kategorize ediyorlar beni.
Çünkü, gözlerimi görmüyorlar.


Şimdi daha iyi anlıyorum:
Beni yıpratan insanlara değil,
Dostluğuna sarılacağım insanlar gerek bana.


Güneşi her koşulda seviyorum.
Çünkü, ışığı olduğu kadar
Gölgesi vardır sığınabileceğim.




H.K.
2026 Sthlm