SEVMEK BÖYLE ACIDIR
Fevzi Emir Yılmaz


Düşmeye görsün bir kez
gönlün kara sevdaya…
Bir mucize beklersin
bu dertten kurtulmaya.
Aşkı sen bulamazsın,
o gelir, bulur seni;
ummadığın bir anda
kalbinden vurur seni.

Sevmek böyle acıdır,
böyle kahrolur insan…
Ölme de ölemezsin,
Azrail’i çağırsan.

Mazin ağlatır seni,
savurup yalnızlığa…
Bir hüzün, bin anıyı
gömerken karanlığa.
İşte böyledir sevda —
ağustosta kış gibi;
bir barınağın olmaz,
yuvasız bir kuş gibi.

Sevmek böyle acıdır,
böyle kahrolur insan…
Ölme de ölemezsin,
Azrail’i çağırsan.

Hangi söz eritir ki
buz bağlamış hissini?
Ağlasan da faydasız,
kimse duymaz sesini;
ensende hissedersin
sen onun nefesini;
o, başka bir gönülde
bulurken neşesini.

Sevmek böyle acıdır,
böyle kahrolur insan…
Ölme de ölemezsin,
Azrail’i çağırsan.

Bin kez tövbe etsen de
yine akıllanmazsın;
gözün hep onu arar,
kimselere kanmazsın.
Kendinden şüphe eder,
ona toz kondurmazsın;
başkasının kolunda
görsen de inanmazsın.

Sevmek böyle acıdır,
böyle kahrolur insan…
Ölme de ölemezsin,
Azrail’i çağırsan.