Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Yüreğime bulanmış naranın acısıyla sesleniyorum sana Ey benim kimsesiz yanım… Bakışlarının karasına karışmış kirpik uçlarım.
Gecenin boşluğunda sallanırken gözlerim Dilimdeki kelimelerle hecelerdim sana… Sen ey adını yüreğine devirdiğim Dudaklarım dişlerimi sıkarken Vakti var mıdır? Sana gelmelerin…
Oysa En çok Sen de kalmaları sevdim.
İsmi konmamış özlemin, ayrılığında kalırken ayakuçlarım Haberin oldu mu sahi? Kaç defa gebe kaldım hasretine Bu kaçıncı iç çekişim Kaç defa yutkunuşum, saymadım… Sen diyerek tökezlerken odamın duvarlarında Aynalarda boş bakan siluetimden Sabahlara uyanamadıklarım vardı benim.
Sen bilmezdin Ben hiç söylemedim.
Şimdi arkası üryan bir münzevideyim. İçimdeki nara duyulurken arştan Gözlerimden çıkmazdı dem. En çok sen bilmezsin Ellerimde duran vaveylanın sesini. Kaybettiğim çocuk yanımın ötelerinde saklardım, Sana olan gülüşlerimi. En çok sen bilmezdin Kirpik aralarına astığım hayallerimi. Ki en çok seni seyrederdim ücralarda. Bilir misin, Sana karşı düşüşlerimi Sen diyerek ayaklarımdan devrilişlerimi.
Söylemeye yüz tutarken kelimelerim Bu şehrin sokaklarına vura vura ayaklarımı Defolup gitmek isterdim.
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Ruh-u Revan şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Ruh-u Revan şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
ve şairi Zen Üstadımı kutluyorum
Daha nicelerine
Her şey gönlünüzce olsun.