Gidiyorum, bildiğim bir bilinmeze...
Bak kara göründü şimdi hüzün denizinin kıyısında...
Bir kaç sözcük yeter mi, size olan nefretimi anlatmaya?
Kaçınız üstünüze alınacak,
Ya da kaçınız kahpeliğini hatırlayıp,
Dönüp arkasını kaçacak?

Yani pişman olduğun yerden değil,
Düşman olduğun yerden çekilirdi dünyanın ipi...
Evet, kara yaklaştı ama gittiğin yer senin adresin değildi.

"Her yangın sönermiş" dedi bir bilge kadın.
"Ya içimdeki" dedim, sustu kadın.
Gözükmüyor artık karası,
Ve karaya hasretti,
Şu içimin yarası...

Yani yokluğuna mütevazı gülüşler,
Ve sahte gülümsemeler gerekmedi hiç...
Durduk yere sevinmez artık yüreğim...
Sevinçleri harcayalı çok zaman oldu be prensesim...

Malum şarkılar dinlenmiyor artık bu bedenle,
Yürek göç ediyor sebepsiz yere...
Şimdi bir sigara yakmalı her anıya...
Taşımamak lazım kaybettiğini bildiğin şeyleri...

O cephede ben çok çarpıştım,
Hüznü acısından çok büyük olan kayıplar,
Çok ağır kayıplar yaşadım.

Cevabını bildiğim yerden sormalısın.
Ben o dersten kalalı çok oldu.
Hatırası kalmış kulağına çalınan o şarkıdan,
Çekmeli derin bir nefes...

"Gitmek lazımmış dedi bir bilge kadın ilk önce kendinden...
Kendinden geçer mi insan, hiç böyle sevmeden?
Yani insansın,
Bir şeylerin iyi olacağını düşünüp kendini kandırmalısın.
Ya da küfredip her gece,
O şişenin içinden cin çıkmasını bekleyip,
Çıkan cinin canını okuyacaksın...
Ve dua etmelisin kurtarması için,
Tanrıya adanmış bir mum ışığında...

Gemi neredeyse karaya yanaştı.
Umutlarımızı başka gelmeyecek bahara taşıyalım artık...

14/04/2024
Yunus Yaşar