Dokunma benim aşka  boyanmış haneme ,
Gem vurdum, binlerce kez dağlanmış sineme.
Beni anlmayan kalemin, anlatamayan kelamın vah haline.
Beni alma ağzına ve zikretmeyen diline,
Yük olurum sana,yazık olur sonra dokunur yüreğine.

Mümkünse rüzgarıma bile karışma,
Değme saçımın bir tek teline.
Savurdum geçmişi,
Harmanlayıp gönderdim gözlerimin selinde.
Artık umursamıyorum,bana lazım değil,
Adında sende senle ilgili tüm emelinde.
Sırtımı döndüm herşeyine,
Gömdüm senle inşa ettiğimiz, gönülhanem dediğin,mabedin temeline.
Zamanını beklemeden israfilin suruna mazhar olmuş bitmişsin,
İbrahim’in putları tek tek kırdığı gibi yıkılmışsın.
Yakup’un çilesine sebep olmuş hasret tohumları ekmişsin,
Bu kadar büyük alemde bir zerre iken bir tek miymişsin?
Yoksa sen bulunması zor bir ipek miymişsin ?
Çok geç artık:
Dokunma bulaştırma kokunu libaslarıma, Hatta zehir zerk ettiğin ağu damlayan mısralarıma.
Girme artık duygularıma,kelâmlarıma ve dahi rüyalarıma,
Giripte kirini bulaştırma sayfalarıma.
Son verdim artık senle ilgili bütün kavgalarıma.
Ne konuşurum nede katarım seni yazdıklarıma...

KADİR TURGUT