Elinde beyaz kağıt
Üzerinde sencileyin cümleler
O büyük mahalden çıkıyorsun gülerek
Kapıyı tuttuğun yere dokunuyorum gizlice
Utancıma giydirdiğim sevinci
Kapı biliyor sen bilmiyorsun.

Köşeyi dönünce
Dört mevsimi birden yaşıyorum
Önce güneşin vuruyor alnıma sıcacık
Sonra ılık yağmurların geçiyor üzerimden
Sırılsıklam oluyorum diğer köşeye kadar ben
Köşeler biliyor sen bilmiyorsun

Sol yanımdan geçiyorsun her sabah
Kâh bir tebessüm bırakıyorsun arkanda
Kâh bir merhaba
Sonra kayboluyor yüzün
Geçip gidiyorsun savurarak saçlarını
Topuklarının yankısı kalıyor geriye
Duvarlar biliyor sen bilmiyorsun.

Bazen elinde bardakla çıkıyorsun kapıdan
Çayının buğusunu çekiyorum içime gizlice
Kalbimde dem tutuyor en güzel hislerim
Ve bir havuz başı serinliği vuruyor yüzüme
Yanaklarım biliyor sen bilmiyorsun.

El ayak çekilince oturduğun sandalyeye oturuyorum
Söğüt yaprakları düşüyor üstüme
Gezdiğin yerlerden geçiyorum kalkıp
Ayak izlerine basıyorum yürürken
Toprak biliyor sen bilmiyorsun.


Sen bilmiyorsun
Geceleri seni düşlüyorum çoğu kez
Göğün en uzak yıldızını sen sayarak
Uzayıp gidiyor bakışlarım boşlukta
Sensizlik bozkır gibi yalın
Issız bir dere kadar dokunaklı
Ama gözlerinde cennetim olduğunu
Ben biliyorum sen bilmiyorsun.

Asudeyim bu gün biraz şair birazda ırgat işte
Beyhude bir savaşın yükünü taşıyorum
Adımın yasaklandığı sokaklardan geçtim yine
Kaldırımlarına bıraktığım bu şiir senin, al
Abı hayat olsun yüreğine.
Kaldırıp başını bakmasan da her sözü sana.
Akıl kârı değil benimkisi biliyorum
Kırık dökük bir umutla olacak iş değil bu
Ardı karanlık bir dağı geçmek gibi yani.
Ucu bucağı olmayan muamma.
Kısır döngünün bahşettiği son nefes.
Oysa ne kadar da yakışıyorsun şehrime
Kaldırımlar biliyor sen bilmiyorsun.

ÇÜNKÜ
SEN!
HİÇBİRŞEY
BİLMİYORSUN…

Aydın YÜKSEL-ANKARA
04.12.2023-Pazartesi-23.05