ÖLMEDİM İŞTE!

Yerde güneşimi, gökte ayımı
Vurdun da ne oldu, ölmedim işte!
Sevdaya kurulu gönül yayımı
Kırdın da ne oldu, ölmedim işte!

Sende olsa da bu derdin ilacı
Öldürür mü sandın beni bu acı?
Yani her sözüme bir darağacı
Kurdun da ne oldu, ölmedim işte!

Ben senin dilinde yabancı gibi,
Sen benim gönlümde hep hancı gibi,
Döşümde yerleşik bir sancı gibi
Durdun da ne oldu, ölmedim işte!

Senindir diyerek koştuğum sese
Kaç kabir kazdım şu etten kafese
Beni bu yollarda nefes nefese
Yordun da ne oldu, ölmedim işte!

Seni öyle suskun, hafi severken
Kaç çığlık öldürdüm yüreğimde ben
Bana bir sitemin hesabını sen
Sordun da ne oldu, ölmedim işte!

‘’Bir varmış, bir yokmuş’’ hikâye bu ya
Adını yazdıkça bir damla suya
Sen o sükûtunu her gün namluya
Sürdün de ne oldu, ölmedim işte!

Bir acze düştüm ki bu aşk yasında
Zerre oldum senin mana tasında
Kendi cemalini dev aynasında
Gördün de ne oldu, ölmedim işte!

Aşmadım haddimi, bildim yerimi
Sildim boncuk boncuk akan terimi
Ben şiir yazarken sen defterimi
Dürdün de ne oldu, ölmedim işte!

Ey kalpsiz sevgili, merhametsiz yâr!
Duymasan da senden şikâyetim var
Şu sonsuz sevgime aşılmaz duvar
Ördün de ne oldu, ölmedim işte!

Aydın YÜKSEL-ANKARA
07.08.2024-ÇARŞAMBA-12:30