Şehirin en zengin sokağında
Bir evsiz uzanmış yatar
Alman Merkez Bankası karşısında
Bir köpeği var sarmış onu kendi parkasına
Ve bakıyor gelip geçenlere ...
İçinde ki yoksulluk sessizliğiyle
Dinçliği bellki ki gitmiş geçen zamanla
Gelip dayanmış belki de ellisine
Tırnakları uzamış, elleri kirli ve çatlamış
Bu kapitalizmin acımasız sokağında
Onunda düşleri vardı bir zamanlar
hayat uzunluğunda
Ve yıktılar hayallerini sorumsuzca
Kimim ben diye sordu geceleri kendine
Bunu belki de huzursuzca
Bir tevazu istedi sadece onu göz ucuyla
Yoklayanlara!
Bir lokma ya da bir övün yemek adına
Bekliyor hala köpeğiyle beraber
Gelen akşamı şehirin en zengin sokağında
Karşılıksızca ...
Kapitalizmin sarsıcı Noel ışıkları arasında
Geleceğe dair bitmeyen umutları tadında
Verdiğim iki Euro ve bir paket üzümle
Belki de sofra kuracak bir yudum şarapla
Bu yüzden seviyorum evsizleri
Direndikleri sokaklarda
Ve içim sızlayarak koşuyorum trenimi almak
Duyuyorum arkamdan bağırışını
Bir teşekkür mutluluğuyla
Hüzünleniyorum trendeki sıcak koltuğumda
Kitabımı açarken huzursuzca
İçim sızlıyor bir günün dört mevsimi yaşaması tadında!

İçim sızlıyor bir günün dört mevsimi yaşaması tadında!
Ne acı bir gerçek, Dünya Ekonomisi’nin motor güçlerinden birisi olan Almanya Devleti’nde bir milyona yakın evsizlerin caddelerde yaşamaları, yaşam mücadelesi vermeleri ve sokakta biz anormallerin teşhir edici ve aşağılayıcı sözlü, gözlü, dişlayıcı sataşmalarımıza maruz kalmaları. Sistemin utanç verici bu tablosu ve zengilerle fakirler arasında ki gelir dağılımı uçurumunun giderek kontrolsüz bir şekilde genişlemesi hiçte sevindirici bir tablo değildir insanlık adına. Gönüllü derneklerin iyi niyetle ve kaynar suya bir damla soğuk su katmaları, olaylara müdahilmiş gibi yaparak ve onları onlara göstermelik yardımlarla sorunu çözemeyeceklerini bilmelerinin sorumsuzluğunu birebir yaşayarak görmek ise kendi adıma bu durumda kendimden her gün biraz daha utanmama neden oluşuna üzülmekteyim.
Saygılar

Sosyolog Hasan Hüseyin Arslan - Frankfurt am Main, den 15.11.2023