Bakmaktan usandım, gitti gücüme,
Sanki tanımayan bir el gibisin
Karakışlar donup kalmış mazime
Oturduğun yerde özel gibisin.


Çalınır mı burda gönül bestesi
Kalkar mı gözünden hüzün perdesi
İndirme gönlüme felek sillesi
Hoyrattan segaha gazel gibisin.


Adını sakladım mektuplarımda
Dökülüp durursun gözyaşlarımda
Yaşarım şehrinin varoşlarında
Çektiğim acıya bedel gibisin.


Hiç mi dinmeyecek bendeki özlem
Kalbini kanatır yanına gelmem
Bu yürek yarası susar mı bilmem
Yeni değil serde, ezel gibisin.


Sevgini koyacak yer mi bulmadın
Dolanır durursun nefes almadın
Açtığım gönlümde bir gün kalmadın
Canımı alacak ecel gibisin.


Eylül, Ekim gitti, Kasım’da gider
Zaman gergefinde aşkını örer
Yürekler şahmaran yollarda gözler
Kuşaktan kuşağa mesel gibisin.


Özlem ÇETİN
Manisa