Örttüm üzerini derin yaranın
Kapattım kapıyı ardımdan canan
Gönül kıyısında bitmez boranın
Seni uzaklara gönderdim canan

Gitme diyen dilim sustu nihayet
Yüreğimde koptu büyük kıyamet
Titrek mum ışığı bana emanet
Seni hayalimde ararım canan

Sana küsmek benim neyime gerek
Viraneye döndü bu yorgun yürek
İnkar etmek zor ya seni severek
Her zerremde hala varsın sen canan

Bağrımda açtığın yol ince sızı
Kuruyan dilimin sensin tek yazı
Kırdım kanadımı bıraktım nazı
Kendi benliğimde yıkıldım canan

Özlemi dökerim gittiğin yola
Belki döner dersin bir nefes mola
Bulutlar ağlasın bu dertli kula
İçimdeki çocuk geç kaldı canan

Neden bu mağlup hal, neden bu keder
Sabrımın gölgesi ölümden beter
Verdiğin bu hüzün bana da yeter
Hakkımı helalce eyledim canan

30.01.2026 Manisa.

Şiir de canan "sevilen, sevgili, gönül dostu" anlamında kullanılmıştır. Kişi adı olarak, kişiye hitaben kullanılmamıştır.