2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
320
Okunma
Bırakıp gittiğin yerde kaldım diye
gözlerim ufukta kalır sanma,
rengârenk bir bahar sabahına;
uyanırım ben, yeniden
İçinde büyüyen umudun kalbi durdu,
masumiyete inanmaz bir daha,
ölümün çocuğu doğdu,
dirilmez bu deme sakın;
ben doğarım yine
geç olsa da
Öyle bir dünya, unutuluş çarkındaki dişler kırılıyor,
Oluş ve bozuluş aleminde ruhum yoruluyor,
ama
sonunda ben de,
ben bile,
unutuyorum
Zeynep Zuhal Kılınç
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz