0
Yorum
8
Beğeni
0,0
Puan
25
Okunma
Bu yorgunluk nereye kadar götürür
kalbimi — ömrüm daha yarı yolda bile değilken?
Ruhum bir duraktan diğerine sürüklenir,
sevdalar neden hep koşar adım, neden acele?
İnsanların telaşı nereye varır,
hangi boşlukta tükenir bu hız?
Güzel olana tutunmak değil bu,
muhabbet kuşları gibi konmak da değil
hayatın ince bir dalına.
Herkes bir hayalden ötekine geçerken
ellerim bir hülyayı tutup da dokunamaz.
Bir tek sûret düşer gözüme her gün yeniden,
kalbim eskir…
mütemadiyen.
