AFEDERSİN

Bıçak sırtı gibi gidişleri
Ve geri dönmenin bile keskin olduğunu bilirim.
yaşam gibi gelgitler.
Tıpkı iki ucu keskin bir bıçak.

Ne zaman bir söz söylesem,
“Acaba?” der;
sözcükler boğazıma dizilir.

Hep bir “acaba”…
Acaba ne desem ki yanlış anlaşılmasam?
Ve sonra içime susar,
sessizliğin koynunda kıvrılır kalırım.

Sus, dilim, sus…
Bilmez misin doğruyu söyleyenin
dokuz köyden kovulduğunu?

Nafile,
kesilir soluğum ve göz pınarlarımdan
idamlalar düşer avuçlarıma.

İnan, sevdiğim,
kor olsa bile içimde kıvılcım
şebnemden payını alır.
Köz bile sırılsıklam kalır.

Aldanmayasın
gördüğün buzdağına.
Kaybettiklerimi dikkate alırsan
İnan ardından bakakalırsın.

Bil isterim;
içimde hesabı ödenmemiş kaç nefes var soluyamadığım,
kaç ızdırap,
kaç hüzün,
kaç gözyaşı bilmediğin.

Şimdi her şeyi yok say,
kurşun gibi boğazıma dizilen tümceleri dinle
ve dön.
Böylesi bir sevdadan kendine pay çıkar.

Sahi,
biz susmadan evvel lafa nereden başlıyorduk?
Ben, “balım” mı diyordum?
Sen, “canımcın” mı diyordun konuşmaya?

Söylesene,
tufandan önce biz sonsuz bir sevgiden bahsetmiyormuyduk?
Geceler sıfır dördü buluncaya kadar dudağın dudağımda
aşk masalları anlatmıyormuyduk?

Afedersin çok özledim de…
Senden sadece duymak istedim.

Efkan ÖTGÜN