DELİ AYTEN

Duvarlara yansırdı yalnızlığının gölgesi,
Bursa sokaklarında ayak izlerin.
Yüreğinde saklı bir feryat,
Gülüşün yarım,
bakışın paramparçaydı Ayten.

Bir sevdaydı seni senden alan,
Kavuşamamakla büyüyen iç yangını…
Ardından o suskun hikâye,
terk edilişle çöktü gökyüzün Ayten.

Hasan gitti…
Ardından gelen o soğuk haber,
Bir kalbi değil,
bir ömrü gömdü sokaklara.
Kapalı Çarşı’nın kalbine bir yankı saplandı.

Davulunla, cümbüşünle konuşurdun,
yarım kalmış bir şarkı gibi, eksik…
“Eight-nine-ten” diye takılınca esnaf,
Sen;
taşla cevap verirdin o yaraya.
Her söz bir hançer olurdu içinde,
her söylem dokunurdu o kanayan sevdaya Ayten.

Küçük bir kulübede son buldu nefesin,
Kızyakup’ta sustu o çılgın türküler.
12 Mart sabahı bir efsane eksildi Bursa’dan.
Şimdi Tarih ve Kültür Parkı’nda
acıyla yoğrulmuş gibi bir heykel konuşur.

Esnafın duasında,
şehrin sokaklarında,
yarım kalan aşkıyla
yaşar hâlâ Deli Ayten.

Sen aşkın son Leyla’sıydın Ayten.
Her yüreğe nasip olmayan…
Bursa seni unutmadı,
ey yarım kalmış hikâyenin kahramanı.
Sen sevmenin en ağır hâli Ayten...

Efkan ÖTGÜN