KASIRGA

Bir kasırga sonrası,
bir ihtimal daha olabilirdi
onanmaz yerimden vurulmasaydım.

Biz ömrümüzü ömrümüze yamayacak,
o gün gelip de zaman durduğunda,
Tanrı’dan imtiyaz istemeden;
senin yerine ben,
benim yerime sen,
ya da birlikte ölüme gidecektik.

Yaklaşan rüzgârlar söylemeye çalıştı aslında.
Yazık ki biz farketmedik sinsice gelen kasırgayı,
Yıktı yıktı ve geçip gitti.

Sonra beynimi kemiren ayrılık korkusu,
yerini miskin bir sükûta bıraktı.

Unutmadıysan beni,
duymuş olmalısın;
adına tuhaf bir garabet diyebilirsin belki.
ılgıt ılgıt esen rüzgârın ıslık sesine eşlik edip,
yetim bir çocuk misali içime ağıtlar yakıyor,
türküler okuyorum.

Yadırgama,
aşka yetimlik böyle bir şey.
Akşam olup karanlık çökünce çok korkuyor;
miskin miskin köşeme çekilip,
gözlerimi tavana dikerek,
ıssız gökyüzünden milyonlarca yıldız döküyorum.

Mars’tan bile yokluğunu soranlar oluyor.
Gözümde kayan bir yıldız içimin derinliklerine düştü;
onu ben hep orada saklıyorum.

Efkan ÖTGÜN