Bir fotoğraf çektirdim, Dron denen aletten
Manzara kapkaraydı, renkler sınıfta kaldı
Savaş bile pes etti, deprem denen lânetten
Davetsiz misafirdi, o da kapıyı çaldı.

Zora dağlar dayanmaz, eller yukarı dedi
Sosyal medya devrede, çoğaldı dedi -kodu
Dümdüz olan şehirler; çöktü, aklımı yedi
Zaten çekilmiyordu, çileli başa geldi.

Çeşit çeşit milletten, kurtarıcı sahada
Yapılanlar yetmiyor; biraz değil, daha da
Varlığımız yükselir, insan denen dehada
O da arada kaldı, ne ağladı ne güldü.

Sanki mahşer yeriydi, kimse kimseyi görmez
Herkes kendi derdinde, uzatsan da el vermez
Çekilen bunca acı, hiçbir çuvala girmez
Ölenlerin ardından, sağlar saçını yoldu.

Buna kader denemez, söyleyelim en başta
Çürük kolon yüzünden, donuluyor bu kışta
Ana -baba günüydü, çoluk -çocuk, her yaşta
Enkaz altında kalan, nice insanlar öldü.

Sıcak çorba, sıcak aş, hepsinin de tek derdi
Böyle giderse eğer, sanmayın sona erdi
Kör siyaset uğrunda, bu gözler neler gördü
İblis yine devrede, ayırıp dörde böldü.

Acılı feryadımız, gökleri delmedi mi?
Vicdan denen asalet, bizleri bulmadı mı?
Milletçe bir olmanın, zamanı gelmedi mi?
“Biz” varken; senlik –benlik, içimize kök saldı.

Necati bu tabloyu, daha önce de gördü
Yine depremzedeler, canından canlar verdi
Geçmişle övünenler, bu günü ipe serdi
On ilin felâketi, on binlerce can aldı.

Necati OCAKCI
09.02.2023
ANTALYA