Çomar sana yakışmadı
elli sene öncesinde gül bülbül bahçesinde
neşeli bir gün gözyaşıyla bitti
bu kalbim bu gece seni hasretle yadetti

Çomar sen şakacı arkadaşımdın
koşar altımdan geçer dilini çıkarırdın
kim incitti kim kırılası ellerin sahibi
bir ilahi mahkeme olmalı değil mi

Çomar sevgiydin bağlılıktın
omuzuma değen patiydin sıcacıktın
bal rengi gözlerinde domur domur yaşlarla
veda ettin bize boğazımızda düğüm ve sessiz haykırışlarla...

Çomar bir üzüm salkımından tek tek koparışın üzümleri
silinmez yüreğimizi kan revan bırakan bir tırmığın izleri
geri getirmedi ahlar vahlarla ailemizin hüzünlü yüzleri
göremedi o içli bakışların bir daha ne ilk baharları ne de güzleri...

Kalbim pişmanlıklarla dolu güzel Çomarım
inan ki son zamanlarda kendi bedenimde çok darım
kurtaramadım ki seni o yanlış iğnenin felç edici etkisinden
lakin seviyorum özlüyorum çaresizce seni daha çok daha çok eskisinden...

Affet bizi Çomarcık affet ne olur koruyamadığımız için seni
bilmiyorduk insanların kötülerinin de olabileceğini
fazla seviyorduk güveniyorduk hemen herkese
oysa ki dikkat kesilmeliydik çevremizdeki duyduğumuz her sese...

Şimdi sen cennette olmalısın ve eminim ki öylesin
ya sana demir sopalarla vuran eller nerede
ne yapıyor şimdi acaba öte alemde
kaldı mı yanına yaptığı fenalık ödeyecek mi günün birinde...

Bu dünyada adaletten haktan dem vuranlar
masum canlılara eziyet edip de rahatça uyuyanlar
karşılıksız mı bırakılacaklarını sanıyorlar
hiç kuşkusuz çok ama çok aldanıyorlar...



Gülhan Çeliktaş