eski çok eski bir konak
tahtadan verandalı kuş yuvalı
kimleri konuk etmiş ne hayatlar yaşanmış asırlar asırlar önce

gıcırtılı sâde hep ağaç kokulu
bir kaba on kaşık
baba çaya aşık
annenin hep etekleri dolaşık
elde yıkanır
çamaşır bulaşık

sahhafmış bir zamanlar kitap almış satmış çoğu el yazması
terk i diyar edince bir bir eski nesil
unutulmuş el yazısı

ikindi vakitleri ılgıt ılgıt esermiş yel
ve kalkmazmış kimseye el
bir elem gelse bulsa birini
hep beraber atarlarmış evden mahalleden
uyuyamazmış açsa komşusu
ister mü:min olsun
ister gayr i müslim
veren el bilmezmiş alanı

sadaka taşı
göç edemeyen kuşlar vakfı
ve daha bir dünya hayır hasenât
kimse kimseye vermeden beyânat
gül gibi geçinip giderlermiş
ne güzel hayat

anne çay koy tatlansın hayat
sen bir bardak içersin şekerlenir dünyan
ben çok bardak çaya aşık
şıngırdasın bardak ses versin kaşık
elleme sen kalsın bulaşık
bu sefer ben yıkayacağım
hayatın kirini yükünü
sen var uzan dutların altında
yün minderden sedirine
ben kıvrılırım dizinin dibine
yer minderine

a h h yine sait faik abasıyanık gıdıkladı ruhumu

"İçime ağlamak geldi. Gülmek istedim, tutturdum bir memleket havası...
— Ah anam, dedim, Dünya güzelmiş be."

Yunus Beypınar