El aman!
Ayak sesleri diner şehrin yükünü taşımaktan yorgun düşen kaldırımlarda
Peltek eser rüzgar,susmuşken şehir,uyurken başucumda yalnızlık
Bir içgeçiriştir kulaklarımda çınlayan sesler,yada bir serzeniş
Mumdan bir heykel gibi durur karşımda kınalıada
Aldırmazda geçer balıkçı,çalmaz bir ıslık
Durgun sularda arar sevdiğini besbelli o’da


El aman!
Yosun kokusu siner midye kabuklarının siyaha çalan gövdesine
Deniz anası olurda öper alnımdan yalnızlık
Yakomazlar düşerken düşlerimin uluorta yerine
Bir tokat atasım gelir çaresizliğin ensesine
Durdurur beni su yüzüne çıkan mahsun bir balık


El aman!
Aklar düşerde saçlarıma,kıskanır kara geceler
Fikirlerime gemici düğümü atarımda çözemez şeytan
Şarabi şiirlerde batar hüzün gemileri
Suya yazarım ıslanmaz kalemimle sana söyleyemediklerimi
Ki ben,ıssız adalarda klavuzsuz kaptan
Fenersiz sazlıklara doğru kırarım dümeni

El aman!
Bir türkü olur dudaklarımda,gamzesiz yıldızlar
Notasız bir bestedir söylediğim,nakaratı yalnızlık
Bulutları çarşaf yaparımda içine tütün sararım
İstasyandon geçen kara tren gibi tüter cigaram
Rüzgar incitmez tenimi okşar ılık,ılık
Gözlerimde mor halkalar,ben hep mor bakarım

El aman!
Heybeme doldururumda hüznümü,kimseye söylemem
Hüviyetimi meleklere ödünç veririm
Firari aklımda,sigaramın izmaritini söndürürüm
Cız etsede içim bu şehire bir daha gelmem
Derme çatma sevdalarımı,hibe ederim
Can çekişen düşlerimi öldürürüm