11
Yorum
66
Beğeni
0,0
Puan
1632
Okunma

Yatağında güz otları taşıyan nehir yoluma çıktığında ümidi kesmiştim. Fakat yeniden ümitlendim. Ölüm gibi bir şey oldu.
Aşktan ve ölümden sonra vazgeçilir hülyadan. Ne yokluğu ne de varlığı acıtır artık zamanın.
Yatağında güz otları taşıyan nehir de dünyadan. Kuşlar da... Velev ki kalbim ayak seslerini duymasın.
-Mahva-
Kar bulutu gökte
Maziyi deşer anlayamadığım bir şey
Uçan bir düzine kuşun nefesi nefesimde gececi olur
Son hatırada aşk
Biraz flu
...
Rüzgâr gibi koştu kalbim
Beyaz atlar ülkesine
Bitecek mazi
Ölüm bizi sararttığı zaman
Loş ışıklar kırılacak
Birer birer
Unutacağız aşkı
Zaman hiç boş durmadı
Hep çoğalttı
Hep koştu
Ben öldüğüm zaman
Bana, ışığın ve rüzgârın ölüsü diyecekler
Belki.
Üç beyaz geceye mağrur gözyaşları sığdıracaklar
Belki.
Gönülden sevmeli insan
Toprağını.
Mahva. // Ocak 2022
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.