Biliyor musun,
Severim sevgiyi sende –e birazda,
Yüreğinde açan her çiçekte…

Tırmanırım en yüksek dağa,
İçimden sessizce adını anarım:
Önce gülüm derim/ sonra zaten sevdiğimsin…

Ben her sabah çaya üç şeker atarım ya,
Şimdi her günahta ardında sebeplerim çoğalır.
Sen yüreğimden sızmışsın, gerisi mühim değil!

Biliyor musun,
Parmaklarımın ucundan akarsın mutluluğa,
Hayat yorsa da beni, seviyorum bu oyunu…

Konuşmasam,
Çiçekler koysam yatağının başucuna,
Bütün sevgimi içine koyarak, sen koksam ne olur ki…

Hani o an gelse:
“Canımsın, cennetimsin” deyip, sarılsam boynuna,
Ölmek en helallik yanım olmaz mı sanıyorsun…

Bak yine gölgeni gördüm,
İnan içim titredi! Gönül gözüm açık ya benim,
Her düşümde biraz daha çoğalıyorsun “sevdiğim…”

İnan sevildiğin yeri bir görsen:
“emin ol yaşadığına inanamazsın…” seni seviyorum,
Daha önce hiç kimseyi sevmediğim yanlarımla…

(Ve öyle güzelsin ki içimde, biraz daha güzel sözler toplamalıyım cennetten…)