Kimliklerimiz sevgi pembesi olsaydı
Göz kapaklarımızda mor çiçekler açmazdı.
Kirpiklerimizden süzülen güneş damlaları
Önce yanağımızı yakıp
Sonra kızılcık şerbeti içmiş dudaklarımıza
Yuva yapmazdı.

Pencere önünde mor menekşelerimiz,
Balkonumuzda beyaz sardunyalar.
Sabun kokulu çeyizler,
Nazenin heveslerimiz vardı.
Kenarı iğne oyalı al yazmalarımız,
Seher vakti börek kokan bir evimiz vardı.

Ali Dağı gibi arkamızda duran babamız,
Nevruz çiçeği kadar şefkatli annemiz.
Bahçemizde hanımeli kokusu,
Duvarımızda kuş desenli halılar vardı.

Cemre düşmemiş toprağımızda
Sevginin sıcaklığıyla büyüyemedim
Geride kalan yıllarımın ateşini ölçtüm hep.
Kaynanadili büyüttüğüm koynumda,
Yamalı geceleri örttüm üstüme.

Şimdi içimde
“Narin” bir kız çocuğu ağlıyor.
Saç uçlarımda bir tutam kına,
Avuç içlerimde karanlık fallar.
Benim kaderim,
Gelmeyecek bir yolcunun hüznünü beklemekmiş.

Ah…
Bir insan, benim sevdiğim kadar,
Sevebilseydi masumca.
Belki bütün mor çiçekler
Pembe açardı.
Ellerim kırılgan kuş misali
Birbirine dokunmaktan korkmaz
Kalbim ihaneti öğrenmeden
Sevmeyi ezberlerdi.

Adı gibi nevruz mevsimiydi bakışları annemin.
Her hüznümde başucu meleğimdi
Hiçbir gidiş hikâyesini yakıştıramadım ona
Susturun anneli şarkıları.
Mor çiçekleri çok sevdik diye
Ne olur, zulmetmeyin anneme
Ve gözlerime.