Vedabaz bir hüzne kursamda saatleri
(umudum var) demiştim!..
Umudumun öldüğü günde
Bu acılarım dünden


Hüznün devrim yapmış hâliyle
Ah çocuk kalabilseydim
Bu gece tüm kahırları yüklerken ömür terazime
Mutluluğun peşinde bedel ödeyerek büyüdüm


Sustu tüm yıldızlar sonra gece
Sustu ninniler annem misali
Dilimde hüzzam şarkılar
Uçmasın kuşlar
Özgürlüğün adı zulüm
Özgürlüğün adı ölüm
Gün şafağa değmeden
Söndürün ne olur güneşi


Saçlarımdan anne eli çekilmiş kızılca kıyamet
Tüm hayallerimin cellâdı arka mahalle
Üzgünlüğümle bezginliğim boy ölçüşüyorken
Kalbimde eski yâr’dan kalma ağrı
Daha da acıyorken ömrüm
Boyu uzar mı? sevginin


Çocuk gözlerim coştukça coşan nehir
Oysa bulutlar kadar ağlamaklıyım
Islanıyorum yağan her damla yaşla


Üşüyünce, karanlığı değil de
aydınlığı üstüme örtenim olsaydı
Küfür nedir bilmeyen dudaklarımdan düşmeyen piç yavrusu!
Tomurcuk mevsimi göğüslerimden ak süt sağdım kara gecelere
büyütemediğim çocukluğumu emzirmek var ya...
Keşke sen çocuksun diyenim olsaydı


Velhasıl; öyle yorgun,
Öyle durgunum ki...
Kaybolan uykumun yamacından
Yastığımda saç
İçimde düş kırıkları ile uyanıyorum

Şimdi kendim okuyacağım
ölüm sessizliği yaşattığım gençliğimin salasını.
Yüreğimde öyle yangınlar biriktirdim ki
Neden hesap sorulsun
Yasım var ruhumda...
Sesimi duyanım yok ise
Bu ölüm
Bu sağırlık dünden




#hüzünlükent