Kolay değildir
Yaşanmış Sevgileri
Ne gündüze, ne geceye,
Ne bir şiire,
Ne de binlerce heceye sığdırmak.

Kısmet, nasip işte…
Bir uzun gecede düşlerden uyanıp
Kendini ararken gecenin koynunda,
İçindeki sancılar nefes olup dokunur dudaklarına.
Bir yudum su içersin
Başucundaki bardaktan.
Bakışların takılı kalır
Uzakta, çok çok uzakta bir noktaya…
Ve bir şarkı boyudur yürüyeceğin yollar,
Aşacağın karlı dağlar.

Buruk bir tat hüküm sürer damaklarında.
Gri kanatlı kuşlar konar
Parmak uçlarına…
Kızıl güller açsa da acılarının kızılında,
Ruhunda kar yangınları.
Hicran bestelidir mevsimler.

Bir mum yanar üç adım ötende
İçin titrer söndü sönecek diye.
Aslında ne ışığıdır cezbeden,
Ne de sıcaklığı ısıtır üşüyen geceyi…
Sadece umuda işarettir
O mumun yandığını bilmek...

Uyansan da düşlerinden,
Susturamazsın yüreğindeki çırpınışları.
Hasretler dökülür tavan arasından.
Rüzgârın uğultusu işgal ederken kulaklarını,
Yanakların yoldaş olur penceredeki camlara;
Yağmur damlacıkları sessizce süzülsünler diye.

Gecenin son kırıntısıdır
Uykulardan dönüp geldiğin.
İçinden geçenlere dair değilse söyledikleri,
İnanasın gelmez falcılara bile.
Ve bir kenara bırakırsın
Yüreğinin kabarmışlığını.
İçindeki yine seninledir,
Senin bildiğince.

En güzel dediğin fallardan sonra bile
Dedim ya, fazlaca kaptırma kendini sözlere.
Kahvenin kıvamıncadır falcının söyleyeceği
Ve bizim diye dinlediğimiz bütün fallar,
Falcının kendi hayallerinden çaldıklarıdır aslında.

Sensiz ben
Kahvesiz fincan,
Resimsiz çerçeve,
Ucu yanık mektuplar,
Son oyun
Ve bir tükenişin sahnelenişi.
Kim kazandı bilmiyorum ama
Aşkın kaybedeni daima ben oldum.