Gel, ister lale ol, istersen de kardelen
Ayrı kalmak acı veriyor bana senden!
Kokuların gelir sümbülden
Gitmiyorsun,
terketmiyorsun beni düşüncelerimden
Doğrusu bu, itiraf ederim
Yaşanmamışlıkların toplamı var
Senden ve senden önceden!
Bilmezdim, gönlümün böyle
Deli divane olduğunu
Göçüp gitmeden, bu şehirden
….
Her şafağın yeniden bir ölüm olduğunu bilmeden
Ormanlarin serin yeşilliğini taşıdığın yüreğinden
Yorgunum yorgun, gel de tut ellerimden
Bak, bir sabah daha sensiz
Donatır gün kendini hüzünlü elbiselerden
Seversen sev derdin beni ciğerden
Ciğerden seviyorum seni ciğerden
Çiğ düşen dudakların gülümsesin yine aynı yerden!
Çekilmiyor yanlızlık bu güvercin sessizliğinden
Çekip gitmez ve gitmesin bu yoksulluk içimden
Kaçılmaz ki, senden!
Esersin bir saba gibi her gün yücelerden
Uzanır gider, çiğner zaman bizi
Ben, seni öperken gözlerinden
Bicilmiş, dökülmüş gökyüzü gibi
Geçip gidersin önümden
Seyre doymaz gözlerim seni
Öperken gözlerinden
Şimdi bulutlarda çağırıyorum seni
Çektiğim acı özleminden
Seni topluyorum, dağda bayırda
Kır çiçeklerinden …
Renk renk açıyorsun her gün yeniden
Rüzgar, karayel, poyraz, meltem, sam
Esiyor içimden!
Geldiğim coğrafya gibiyim
Dağlara benzer, dalgalanırsın
Derince içimden!
Dudakların seslenir,
Gözlerin bahseder sevgiden
Bu ayrılık, bu acı, bu ölüm neden?
Hep sen,
Sabah sen, öğlen sen
İkindi sen, akşam sen, gece sen
Esersin bir kamerya da ay ışığı içinden
Yaşamak zamanı zanlıca yeniden
Bir avunmak kalır, bir de dinlediğimiz şarkılar
Her gün bitip tükendiğim özlemden
Korkmuyorum ki,
sen gittin gideli ölümden
Hep içimdesin, hisettemlisin bunu kendiliğinden
Acı çekiyorum çaresizlik serüveninden
Yüzüne vuran ışık inceliğinden
Doğa kadar gerçeksin,
Bitmiyorsun ve her gün başka bir biçimde
Doğuyorsun içimde yeniden …
Her dere kenarında,
Her nefes alışımda
Seni basıyorum,
ipek gibi saçlarını okşarken bağrıma
Hissedebildiğim tek aydınlık adına
Gel ve öldürme beni havasızliktan
Kurtar, içine düştüğüm bataklıktan!
Bir yudum su iç ve bana da ver
Kalan damlaları senden
Alayım ölümü üzerime senden
Bilmelisin, hazandır
Sensiz geçtiğim mevsimler içinden
Döküldü yapraklar,
gökyüzü mavi değil
Dağlardan kekik kokuları da gelmiyor
Bilmem ki neden?
Kahroluyorum, her gün
Yaşadığım çaresizlik yüzünden
Gözlerim görmüyor artık
Gündüz ve geceyi de farkedemiyorum
Sensiz bir adım bile
Öteye gidemiyorum!
Gel, gel diye sana sesleniyorum
Uyku yerine sana özeniyorum!

H. Hüseyin Arslan - 11.07.2021