Önce dostça yanaşır, sinsidir planı,
Dilindeki şerbet çıkarır delikteki yılanı.
Gerçek gibi söyler boy boy yalanı,
Kes gitsin dillerini, kes hâkime hanım.

Sevgiden önce uçkurdur hevesi,
Haram zıkkım dolu koca midesi.
Çürüsün kalbi, kesilsin itin nefesi,
Sök gitsin ciğerini, sök hâkime hanım.

Salyasını akıtır, demez “Bu bebek.”
Sıralıdır suçu, hem de öbek öbek.
Bir de şereften bahseder şerefsiz köpek,
Kes gitsin yallarını, kes hâkime hanım.

Kurt mu, çakal mı, kayıptır rengi,
Tartısı kendince, kendince dengi.
Kudurmuştan beter yaşlısı genci,
Yak gitsin bunları, yak hâkime hanım.

Evli olsa da ruhen bekâr, hanımın yok haberi,
Kocayı evde bekler, tamdır adama imanı.
Kılıfı giydirdi deyyus, sanki minare imamı,
Dök gitsin kanlarını, dök hâkime hanım.

Düzen bozuk değil, adamlar bozuk,
Bunlara ne yasa işler ne de tüzük.
Kurşuna dizsen, inan kurşuna yazık,
Sık gitsin gırtlağını, sık hâkime hanım.

Türlü türlü huyu var, ayar tutmaz bunlar,
Makamlı, mevkili; yuları çıkmaz bunlar.
Soykasına kalsın sahip olduğu hanlar,
Yık gitsin dünyasını, yık hâkime hanım.

hüzünlükent