Yaylaların sahibidir ardıç.


YAYLALARIN SAHİBİ

Yayların sahibidir ardıç.
Sınır taşıdır başlangıçta. Sınır taşıdır bitişte.

Hani Nazım’ın dediği gibi:

‘’Anadolu’da bir köy mezarlığına gömün beni
ve de uyarına gelirse
tepemde bir de ardıç olursa
taş maş da istemez hani.’’

obacı kızlar geçsin
her sabah önümden
salına salına
ben türkülerini söyleyim
kuşlar eşlik etsin sesime
siz köpürte köpürte ayranı yudumlarken
ben yeni şiirimin ilk dizesini yazayım

analar kömbesini pişire dursun
yağlasın iyicene
hele şu dörtlüğü bitireyim
tadına bakarım elbet

toplaşın kızlar şiirim bitti bile
‘’ rahvan ata benzer kepir sekişin
hele o tatlı gülüşün
bir de yan bakışın
işte o, satırlara sığmıyor
sığsa sığsa sarı yaylalara sığar o gülüşler
ardıçlar şahidim olsun
o gülüşlere damlarsa bir damla gözyaşı
kan damlar şiirime mısra mısra…



Göçebe hayatı yaşayan bölge yürüklerinin mezarları hep ardıç dibidir. Ardıç bekçilik eder onlara.

Ardıç yoldaştır yörüğe. Sırdaştır.
Yuvasıdır dipleri.
Saltanatıdır gölgesi.
Direğidir obasının. Talvarıdır obasının.
Eli koludur. Bişeğine saptır. Yayağacına dikme.

Kap kacağıdır. Sürüsüne çeşme teknesi. Köpeğine yal teknesi. Keçisine tuzluk. Çeşmesine oluk.
Koruyucusurdur sayvantta pardıya. Kovanda arıya.
Desteğidir bastonda.
Tehtit unsurudur pardısı, yağık ağacı.
Odunudur dalı. Kalayıdır külü tenceresine.

Süsüdür gelinlik kızın ceyiz sandığında.

Salıdır son yolculukta taşıyan.

Ve de mezar taşıdır mezarda.
Kol kanat gerenidir mezarda cesedimize.

İbrahim ŞAHİN