Benim yaramı soracak olursan
İşte burada Anne!
Ben buradan zayıf kaldım
Nereden diye soracak olursan
insanlığımdan,
En önemlisi Kadınlığımdan yara aldım.
Bana kendini sev kızım diyorsun
Kendimi sevmek istiyorum ama sevemiyorum.
Beni önce çocukluğumdan
Sonra kalbimden vurdular.
Yüzümden pembe gülüşlerimi
Gök yüzümden Mavi düşlerimi
Bahçemden Güne bakan çiçeklerimi yoldular.
İşte bu yüzden, bu yüzden kendimi sevemiyorum
İnsancıl duygularım beni sevmiyor...
Affet beni anne.



Çocukluğum da; sana diyemediğim
Dudaklarımda lanetli bir öpücüğün tadı
Gözlerim de kör karanlık kuyulara açılan bir bakış
Tenimde kirli ellerin izi kaldı.
Ve...
Zihnimde her gece yaşamayı unutan
Ölümlerden ölüm tadan
Masum bir kız çocuğu ağlıyor Anne...


Ellerimi bırakıp gittiğin topraklardan bir pencere açılsa.
Rüzgar esse, uğultusu ile sevinçler girse içeriye
Güneşin sıcağı gibi değsin ellerinin sıcaklığı yüzüme.
Ellerimi tut
Beni sev
Lütfen sev beni anne.
Ansızın bırakıp gittiğin gibi gitme
Ben kendimi sevemiyorum
Üzülüyorum aslında hallerime, kızıyorum da
Ama iyileşemiyorum.
Ruhu hasta zavallı insancıklar önce oyuncaklarımı,
Dokununca tenime, çocukluğumu,
Sonra kadınlığımı çaldı.
Yaram çok derinde
Sen bunları bilmiyorsun.
Bilmiyorsun Anne


Huzur dolu balkonunda
Umuda ektiğin çiçeğin yaprakları solmak üzere.
Bir damla can suyu olsa gülücüğün
Bir kapı aralansa gittiğin topraklardan
Bir gecelik müsaade alsan bizi yaratandan
Sen gelsen Melekler gibi
Duvarlarımın rengi değişse
Üzerinde ki, yakası eksik, beyaz gömleği çıkarsan.
(Nevruz) çiçeği desenli elbiseni yeniden giysen
Tutsam eteğinden, yapışsam
Kal desem yalvarsam kalmazmısın? Anne...

Gelirken yanında; gözlerinin içi gülen çocukluğumu getirsen.
Yüzümün penceresindeki utanç perdesi aralansa
Işıkları yansa gözlerimin
İçimdeki, çocukluğum gülse
Bir de sen gülsen
Sarılsak olmaz mı? Olmaz mı? Anne!..


Bu gün günlerden kutlu bir cuma
(yedi Ekim) sabahı
Bir bağ bozumu
Bir hüzün günü, son güz!
Bugün BEN’im doğum günüm ve sen yoksun anne.
Masamda mum yok
Dilek dilesem gecemde yıldız yok,
Gündüzümde güneş yok
Anne diye seslensem ne çare,
Yavrum diyenim yok!..
Eyvahlar olsun ki anne,
Yaşamak için sebebim yok...

Ah, annem...
Bu doğum günümde,
Çocukluğumdan miras
Bir kez daha mor ölümler öleceğim.
Kendi ellerimle,
gençliğime yakasız bir gömlek biçeceğim.
Kendi selamımı okuyup,
kendi kendimi defnedeceğim.
Senin bundan haberin yok.
Çünkü sen...
Sen bilmiyorsun, annem.
S E N Bilmiyorsun.





Kayıplarım vedâsızdır benim~