![]() GÜLÜMSEMEK EN MUTLU KEDERİMDİ...Şiirin hikayesini görmek için tıklayın S/onsuzluğa mahal veren bir düştü mevsimin sönük ferinde bir s/üzülüş belki de ve devasa kanatlarında aşkın, pençelerinden kendimi alamadığım o metruk rüzgâr ve işte yeniden düştüm bir düşe derken t/aşkına veryansın ettim çünkü çaresizlik ve hasretti benim öznem en çok da ben olmaya yeltendiğim kimi zaman ben olmayı tehir ettiğim sair düş… Sözcüklermiş marifeti aşkın Belki de rahmetin ta kendisi Uzantısı hayatın hele ki güne dip not eklediğim Güncemde kaykılan bir eksen ki… Mağdur düşlerden ördüm ben mevsimi Mevsim olmaya özlemimi de yitirdim Aslında yiten de yeten de zamanın kabarık örtüsüydü Ve İlahi bir ateşte aşka düşen imlecin Tevazu yüklü gölgesi: Şiir olmaya meylettim önce Öncem olmaya meyletti kalem Kapıp koyuverdiğim sözcüklerden firar ettim sonra. Yalnızlık keten helvamdı Ve hala oyuncak yüklü kabrim Ki ölmeden girdiğim derin bir özlem Karanlığın hicvinde demlendiğim Aydınlık olmaya meylettiğim Sızlasa da yaram Daha çok kanamanın yollarını arıyordum K/anmak hep güzeldi aşka En çok da kendini yanıltan bir gök taşı Düşerken başıma Gülümsemek en mutlu kederimdi Kaderimde yaratıldığım bir gülde saklıydım madem… Sırlar verip veriştirdiğim dünüm Dün olmaya meylettiğim her yeni günde Aydınlık bir yarın örmekse basireti b/ağlanan mutluluk Ne de olsa mutlak bir kaygı ve sayıydım Ne asal ne asalak Aşkın aklı kaç karış havadaysa Endamlı bir düştü gördüğüm işte Hayatın ritminde bir çentik bir çizik Attığım öğretmen edamla Öğretmekle öğrenmek arasında gidip geldiğim Kaynattığım evren Kaybolduğum o ıssız orman Kendime çıktığım her çıkmaz sokak Solumda köstekli saat Ve somurtan bir çehre Mutluluğa özlemim kendimce Geçiştirdiğim ömrün fiyakalı yalnızlığı. Her düşün bir göreni vardı Her görenin de bir tanığı Gözlerimde ela bir gülüşe sayıp sövdüğüm Metruk yüreğimde lacivert bir gözyaşı Geceye meylettiğim rüzgârdan yanaydı Efkârım. Aralıksız nöbette umut Ve unut, Demenin meali olsa olsa sessizliğime düşen sözcüklerim Ne ölümdüm ne kötü Ne vardım ne yok Yok olmaya muktedir olmaksa aşkın çapağı Her örüntüde üzünç yüklendim Özrümde saklı diri bir rivayet Mutluluğa delalet ısrarlı bir gözyaşı Her ne hikmetse aşkın da menkıbesi Hüzünle yıkayıp yüreği Özlemle duruladığım dört mevsimi. Göğe adadığım bir aşk Yerde yürüyen bir ağıt Sevmekten ötesi olmadı işte olamaz da Hele ki ruhum firardayken bir ömür bedenimden Solmaya muktedir bir şiir daha döktüm Yapraklarımdan Bir de isyankâr çiy tanesi sapıma konan Bir uğur böceği idi uğurum ve muradım Çiğ çiğ yediğim acılar artık neyin uğruna Şimdimle gömün beni ve şiirlerimle Kat çıktığım mevsimin de beli büküldü madem Bırakın da sefasını süreyim Yazmaya aday bunca şiirin Hani olur da düşer yolun dizleri titreyen Dizelerin diyarına… |
Güzel bir şiirdi, beğeniyle okudum. Nice güzel şiirlere diyor, şair Arkadaşımı içtenlikle KUTLUYORUM...