/// Sonu olmayan bir köprü düşün!
Yürümeye koyul.
Hiç bitmeyecek bir yolsa eğer hayat,
Ve cümlenin başındaysa parantez
Cümlenin sonunu sen bul!
Güneş,Ay’a,ölüm,doğuma tezat
İçinden çıkılmaz sentez
İyiliğe karşı,fesat
İnsan anlaşılması zor, kul.///



Sisli dağların ardına saklıydı güneş
Doğdu.
Zaman ve mekan kopuk,
Ruh bağımsız,
Vicdan karantina,
Bir hayal
Adsız
Bedenime dokundu.




Puslu vadilere düşen her kartanesi
Buz oldu
Sesler geldi
Tak,tuk
Tak,tuk
İnanması imkansız
Ağaçları söken fırtına
Boş bir sal
Kaptansız
Dalgaların arasında yokoldu




Çiçeğin kaderiydi koparılmak
Soldu
Aşık olduk
Yalansız
Vurdular yükü sırtına
Karınca neden topal?
Arı balsız
Uçurtmalarımıza ne oldu?



Hücresi bölünmüş hayat
Doğurdu
Çocuktuk
Habersiz
Varamadık farkına
Bir çoban,bir kaval
Uçsuz bucaksız
Bütün ormanlar onundu




Ninemden dinlediğim masal
Doğruydu
Avunduk
Sessiz
Bakarken arkana
Yaklaştı sonbahar
Okyanus dipsiz
İnsanoğlu boğuldu....