Solgun bir sonbaharda düştü toprağa
Kırıldı dalları ayaz kokan bir havada
Hırçın esiyordu rüzgâr sakallarını yontarcasına
Devrildi bir çınar
Soluksuz savruldu yaprakları
Sonsuzluk topraklarına

Kar taneleri düşerken ak saçlarına
Evlatlarından daha vefalıydı kırçıl pardösüsü
Kırk yıl ısıtmıştı sırtını eskimeden
Bir kez olsun of demeden
Birde boz renkli atkısı vardı
Bronza yakın tenini saran
Onunla birlikte emekliye ayrılan.
Kah can derdinde kah ekmek derdinde kapıştı hayatla
İlk kez yenik düşmüştü kendisiyle olan kavgasında
Hakka teslimim diyerek Azrail’e

Sigaradan mı çileden mi dumanlıydı gözleri
Kalbi güzel olsa da korkardım, bıçak gibi kesiciydi sözleri
Hiç gülmeyen asık yüzü, iki dağ gibi çatıktı kaşları
Şefkati bile mağrurdu dökülürken ellerinden
Fakat merhametsiz de değildi.

Kendisi gibi...
Akşam eve dönüş saatleri de belirsizdi
Eve gelse de önce bir fırtına gibi eserdi.
Sevgi ve sevgisizliği birbirine katardı.
İçimde endişenin yanı sıra buruk bir sevinçle beklerdim eşikte
İsmi nazlı olan bebeğimi sallardım
Onun yaptığı tahta beşikte.
Aklımda çocukça korkularım
Belki de hiç gelmezse korkusu taşırdım kendimce

Bir dağ devrildi hazin bir sonbahar da
Aylardan Kasım da göçmeyi uygun görmüştü
İsmi Ali olsa da
Şimdi her sarı yaprakta sararır ellerim
Ve de gözbebeklerim
Sıcağı ısıtmayan güneşte solar yüzüm
Yemin olsun babam sevmem bir daha olmasın
Eksik olsun mevsimlerden güzüm

Bir dağ devrildi hüzünle hazan karışırken birbirine
Sevgiler asılı kaldı siyah bulutlarda
Yüzümde renkleri matemli bir gökkuşağı
Siyahından sallanan yetimlik damgası
Annemin gözlerinde sağanak yağmurlar
Dilinde bu gidişin zamansız ey koca çınar feryadı
Ben kendimce hayıflanıyordum ardından
Yine anneme haber vermeden gitmiş diye
Bir salâ duyuldu karşısı mezarlık olan minareden
İlk kez haber vermiştin babam giderken
Sadece annemle bana değil
Cümle aleme dedim içimden

Sonrası...
hüzün yağar bu kente


Hüzünlükent Narin
Kahramanmaraş