Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Bir de baktım ki hayat, ilerleyip gidiyor önümden, ardımda bir endişe sürüsü, kovalıyor beni yerimden! Koşar adım sabırlarım, son nefeste beklentilerim, yaşayıp görmekle yonttum, tecrübenin acımsı heykelini.
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Tecrübenin acımsı heykelini şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Tecrübenin acımsı heykelini şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.