1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
609
Okunma
Bitiyordu kapkara
Gece eritirken içimdeki yoğunluğu.
Gidişler zordu, sonrası laf kalabalığı,
köstekli inatlar, yorulmuş sözcükler...
Nitekim vakit yalnızlığı üleşti
öyle çok sular aktı ki köprüden
köprü taşlarıyla insan ağırlığı birleşti
Yürüdüm nasıl bir yol diye düşünmeden
çaprazımda ateştin namlusu umuda dönük
bedenim pejmürde, ruhta gizli bir körük.
Oysa geçmişti fasıllar çıplak nefesin buğusunda
baharlar gidecek olana vedayı da kısa tutuyor artık.
Eski gemiler,limanında, koylarında şimdi demirli.
Bense yine açıkta bir fener ışığı gibi biten kapkara’ya
inat parlamakta, yoğun kıvamda eritilmiş
düne hasret geceler gibi...
5.0
100% (2)
Cevap Yaz