takla takla bir sessizliğe düşüyorum
bir evin arka kapısı
günün ilk ışıltısı ile değirmene gidiyoruz
kuşlar da eşlik ediyor mavilikler boyu

biraz daha gitsem yalnızlığım oluyorsun
unutana kadar anlamsızlığın içinde sevinç
kaydıraklar ve göğe değen salıncaklar
avutuyor bu vakitlerde sensizliği

anlamaya çalıştım haddimi zorlayıp
kapılsam boğuluyordum
nefesimi zorlayıp unutmak istediğimde
uyanıyordum rüyalarına

en dip mısralar mırıldanıyor
yosun su ve ayaklarım ıslanıyor
uzun saçları mutlulukla ışıldayan karanlığa soruyorum
bu anı hiç unutmayacaksın değil mi

ışık sıkılıp gölgelere gitmek istedi
ben yorulunca
sen yeniden başlamak istiyordun hayata
geçip giden dalgalar gibi
hiç hatırlamanı istemiyordum beni

sadece iki siyah göz çocuğum
karanlık bulutlar geçtiğinde ıslandığım
bir de
bu amansız yağmurların karışması
ağlarken dudaklarımdaki tebessüme.