Tutmak istediğim, dal elde kaldı
Yürekte yaralar, azar ne çare
Dokundum omzuna şal elde kaldı
O yarimden benden bizar ne çare

Göz yaşların, ile yanağın ıslat
Duygular tükendi, kalmadı haslet
O kadar uğraştım gelmedi vuslat
Cananım hep bana, kızar ne çare

O kara gözlerin, yola bakıyor
Bu sevda senden çok, veni yakıyor
Gideyim diyorum, engel çıkıyor
Yollarım kısalmaz, uzar ne çare

Savrulan saçına, mavi gök yazma
Gözlerine sürme, burnuna hızma
Bin dallı giyip de, salınıp gezme
Kem gözler ediyor, nazar ne çare

Bir ırmak misali, yürek coşuyor
Hani bir ummana, göle koşuyor
Canana hasretim, aklım şaşıyor
Deli gönül sanki, Hazar ne çare

Hasretle geçerken deninde günün
Sıla da olsan da, gurbettir yönün
Çiçek mi bir tanem, senin bu tenin
Her rüzgarda kokun, tozar ne çare

Gözlerim yollarda, kulağım seste
Özlemler yığılır, başa aheste
Her sizesi sanki, birer berceste
Lüzumsuz şiirler, yazar ne çare

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ

ETEK YAZILARI

HASLET: İnsanın yaradılışından gelen özellik, huy.
HIZMA: Kanadınların burunlarına takılan süslü, altın veya gümüş halka, küpe
AHESTE: Yavaş, ağır, usul usul