Sen her şeyi bilen, Kadir olansın
Taşta bile çiçek, bitirensin sen
İstemeden veren, yine alansın
Yetmez olanları, yetirensin sen

Dimağlar almıyor, yetmiyor akıl
Çevreye bir bakın, her yer bir okul
Neler de, anlatır, küçücük çakıl
Koca kıtaları, batıransın sen

Kayda geçirtirsin, her geçen anı
Ne yazık sapkınlar, bilmemiş seni
Adem’den bu yana, olup biteni
Zamanı bu güne, getirensin sen

Kaç bin alem vardır, tek bilen sensin
Suçları, günahı, silen de sensin
Kullara tek ilah, olan da sensin
Dünya’ya getiren, götürensin sen

Hakimsin, Hekimsin ve de sen Kerim
İyi bir kul olmak, benim tek kâr’ım
Sapkınlıktan koru, daha ne derim
Yoktan var edensin, yitirensin sen

Sevdalı yüreğe, aşk ile dolan
Verdiği her canı, sormadan alan
Zamandan ve yerden, münezzeh olan
Bilinmeyen yerde, oturansın sen

Olur mu hiç bir şey, senden izinsiz
Seni zikreder hep, canlı ve cansız
Aciz bir kulundur, garip Lüzumsuz
Dağı, dağ üstüne, yatıransın sen

Sadık Dağdeviren
Aşık LÜZUMSUZ

MÜNEZZEH : bir şeyin kusurdan, eksiklikten, kötülükten veya olumsuz bir durumdan uzak, arınmış ve temiz olması