![]() Çay Kokulu Papatya
Sevdiğim,
Saat sabahın beşi Bir ağaç kovuğundaydık seninle Bütün yalnızlıklar kaçıp, ikimize sığındı Okşadık saçlarından her birini Öptük Sevdik Unuttuk! Sen göğsüme koyup başını Geceyi taş bir beşikte uyuttun Ben sıcak nefesinde bir demlik çay demledim Çay sen kokuyordu burcu burcu Çay sen kadar şekerli... İzledim kapısı örtük gözlerini, Yüzünü uzun uzun Yudumlarken bakır tastan çayımı Bir papatya kadar beyazdı yüzün Cadde cadde, Sokak sokak izledim Yüzün ki doğduğum memleketimdir Yüzün ki Cennetimdir... Şafak sökmek üzereydi yüzünde Tüm ırmaklar gözlerinde toplanmış Denize varmak için Sefere hazırlanıyordu sanki Gururluydun bir dağ kadar başı dik Ve bir ova kadar alçak gönüllü... Ve güneş ellerine doğdu sonra Kuşları yüzünden öptü gökyüzü Ağaçlar uyandı Çiçekler aşka geldi Umut mavi sudaydı Ve yalnızlık en derin uykudaydı... Bir gemi çok uzaklara yol aldı Bir tren Bir otobüs... Bir uçak havalandı Kimi kavuşmalara Kimi ayrılıklara... Varsın herkesler gitsin Sen gitme Göğ(s)ümde kal Çay kokulu papatyam... 07.03.2019 S.U. Serkan Ucar |
Şiir; kara gecenin mehtabı, saf yüreğin harmanıdır, kutlarım…
.................................................... Saygı ve selamlar..