Kırgın
Bir o kadar özlem dolu bu akşam
Işıklar saçsın yüzüne kalbim
Öğretir

Kıyamıyorum
Dokunamıyorum kızgın kumlara
Titrek sesim geçiyor kulaklarına
Dokunamıyor ellerim yüreğindeki kor yalnızlığa

Hissedemiyorum ilik ilik yağan bu aşk ızdırabını
İçime bir boran gibi yağan sızlak gözlerini
Boğazında bir hiç yudumu
Gitmiyor dokunamıyorum o yalnızlığa

Sarılamıyorum
Yirmi yılının yokluğuna
Dokunamıyorum
Yalnızlık kokan yüzük parmağına

Yaralı dizinden düştüğün çocukluğu yazar gibi
Sen ki bir sevda seli olup
Tekrarlanan paramparça
Senfonisi gibi

Kısık
Çok kısık titrek dudaklarının
Anlatamadığı biri
O ki
Ne beni duyar
Ne kendinden haberi var
Öylece koyulaşmış yemyeşil haki

Gecem gibi oldun
Anlattığım bir yıldızı
Dünyamda buldum
Sonra bir baktım sana
Benim dünyam oldun

Küçük küçük gezdiğim avuçlarında ismimi buldum
Seni sevmeyi farz deyip
Sevanına ortak oldum
Ben onu yüreğime emanet diye koydum

O’nun kuluna bakıyormuşçasına saydım kaşını gözünü
Eksilirse hesabı benden sorulur niye

Yüzünü tane tane kopyaladım gözlerime
Ölüm bugünmüş gibi yaşadık
Kıyamet tarihi bilinmez diye