Nelerden ölmedi ki kadın

Kalmaz kadının ağrısı
Kalmaz bir zaman sonra ağıtı,
yakarışı içinde parçalanırda;
Yinede çizmez elmacık yanakları

İçi burkulur biraz
Belkide ölür
Bilemezsin
Belli etmez öyle gülüştüğü sancıları
Bir kadın nasıl düşünür ki
Ellerini sıkarmı mesela sizin gibi
Yoksa Gökyüzündemidir sabrettği
hayalleri

Dişleride uyurken gıcırdarmı
Yoksa gece hıçkırığı o ağızı hiç kapatmaz mı
Bunu yaptıran adam mı
Bir kadın nasıl üşür ki
Yalnızlığını yazdığı şiirdeki hava
O kadar soğukmuydu ki

Kadın susar
Elleri halsizdir yazmaktan
Kadının ellerini yumruk yapmaya mecali kalmamıştır ki

Uyumaz herkes gibi
Gece onlar için düşünce vaktidir
Çıkmaz sabahın beşi

Haykırmaz deli gibi
Susamazda
Konuşur konuşur
Dağıtamaz içindeki sizleri
Sonra dayanamaz yine öldürüldüğüne gelir sabahın beşi
uykuya yenik düşer
Dünyanın bir sabahlık terbiyesi
Şimdi ruhi yıl parmaklık hapsinde
Kahverengi gözleri

Dünyaya sarılır teni
Uzaklarda düşmüştür
kapatamadığı acı çeken dizi
Sürün(ül)müşmüydü yoksa
Bu birinci değildi

Kadın içemez
Kurur ağzı yarası
Sarhoş olmaya gelemez mesela
Unutmak ister ama asla yutamaz o tadı

Öyle suç üstüde yakalanmaz
Bağıramaz ki vicdanı
Elleri yüzü burnu saçı başı
Ama onu üzmeye yeter
Bir kırık tırnağı

Merhametinde biçer
Kaybettiği insanlığı


Bir kadın iki kadın
Duygusu bir sarsıntıda çöker kimi
Kalbi taşıyamaz ki ikinci küçük kız elleri
Haketmezmi saçları
Anne olmuş kırları
Soruyorum Haketmezmi adam?

Üzerindeki o saflığı
Yıkayanda bir kadındı


Öldürdüler emanet varlığı
Gömdüler (satır)/la satır adalet saraylarına
Mahvettiler o ipek saçları
Karıştırdılar toprağa
Şahitti Kefeni gelinlik sandığı dolunaydı yere bakan utanç verici ışığı

Bir kadını anlamadı adam
Yaşatamadı bir çikolatalık mutluluğu
Oysa kadın bu kadar masumdu
Biraz sevgiye muhtaçtı
Öldürüldüğü bir hikâyeyi
Bu yüzden çaldı...