ŞİRAZE GÖRÜYORUM

Hüznün pençeresinden, bakmaya alıştırdın
Mutluluklar terk etti, huzuru arıyorum
Kalan sevinçleri de, ellere bölüştürdün
Zaman akıp gidiyor, hep sona yürüyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Poyraz oldu her zaman, başımızda, esende
Sen ne kadar üzülme, "geleceğim" desende
Yaşanacak mutlaka, olsan da, olmasan da
Her geçen gün araya, bir duvar örüyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Perişanım düşlerim, kabusa dönüşeli
Kaç yıl oldu saydınmı,seninle tanışalı
Gözlerimde uyku yok, hasreti konuşalı
Tüm bu olup biteni, kendime soruyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Şu halimi görenler, neden diye sormuyor
Dost dediklerim bile, çektiğimi görmüyor
Darmadağın hayatım, bir düzene girmiyor
Kabuslarımı bile, hep hayra yoruyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Gönül denilen mefhum, mutluluğu demler mi
Beni perişan eden, bitmeyen elemler mi
Kader ve yazgımızı, yazan şu kalemler mi
Senle geçen her anı, hep başa sarıyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Yalnızlık büyük acı, sen başla alışmaya
Tahammülü kalmadı, dudağın gülüşmeye
Bizim hakkımız yokmu, aşk ile buluşmaya
Ukte içimde sevda, hayaller kuruyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Gözün açık gidecek, Lüzumsuz’um göçerken
Yıllar yılı durmadan, yalnızlığı içerken
Tuba’nın dallarında, sevda çiçek açarken
Çok az kaldı bilesin, menzile varıyorum
Ömür nasıl bitiyor, Şiraze görüyorum

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ