Gıjgıj’ın etekleri ne zaman sararsa
İçime bir hüzün çöker
Siyah beyaz televizyonlar görürüm sanki
Rütbeli koca koca adamlar
İğrenç ses tonları çınlar kulaklarımda
Ve eylülün en kara günleri gelir aklıma
Bakarım yaşı büyütülmüş Erdal’ıma
Hala ürperirim bakmaktan
Soğuk mahkeme kapılarına

Kapılar ahşap
Kapılar demir
Kapılar çelik
Onlarda emek ürünü üstelik

Emeklerine acırım çalışanların
Çekiç seslerine karışır dipçik sesleri
Elektrik akımına kapılır bedenim
Bir iğrenç çaput parçası sarar gözlerimi
Kirli çorap gibi yapışır ayaklarıma falaka
Cam kırıklarının açtığı yaralarım çürür

Sonra bir fısıltı gelir kulağıma; Zülfi Lifaneli’den
“Dağlarına Bahar Gelmiş Memleketimin”
Gıjgıj’ın etekleri yeşillenmiştir umarım
Bademlerde pembe çiçekler
Ve matbaalarda
Çıplak gerçekleri kitapların

Bu kez bağı çözülmüşse de
Işıltılı sayfalarda kamaşır gözlerim
Ve ellerimle ovuşturdukça
Eylül alışkanlığı örtüsü altına gizlenir yeniden
Kara çarşaf sarar bedenimi sanki
Bilerek isteyerek sarartılır tüm yeşillikler
Çöpçülere süpürttürülür filizler
Emekleri güvencesizdir oysa
Görmez, hissetmez
Kulakları sağırdır insanların

Hani diyorum diri olsak
Kucaklasak yeniden baharı, özgürlüğü
Haykırsak sömürünün aç gözlülüğüne
Pası silinse kulaklarımızın
Ah bir duysa, duyabilse
Duyabilsek birlikte benim canlarım

Yani, yeşillense fındık dalları
Yedi rengini sergilese gök kuşakları
Mavi ile kucaklaşsa sarılar, kırmızılar
Gök kubbe kadar özgür olsa toprak
Çağlasa ormanların buz gibi dereleri
Bahar fışkırsa yurdumun toprakları
Bir damla kan bulaşmasa
Sevgililer ayrılmasa bir daha
Yok olsa siyah beyaz ayıraçlar
Mis kokuları gelse kardeşliğin

Yeşillenmeli Gıjgıj sevgilim yeşillenmeli
Çiçek açmalı eteğindeki tüm bademleri
Kokuları karışmalı kır çiçeklerinin
El ele olmalı tüm sevgililer
Gözler çaputsuz
Zalim umutsuz olmalı
Emek yine en yüce değer
Neden olmasın istersek eğer...

Kitabın ortasından çıkmalı tüm sözcükler
Kökü kazılmalı Eylül’ün
Bahar gelmeli bahar
Sen sadece bahara layıksın
Ey! Nazlı yar

TOPRAK VE BARIŞ’TAN CEMAL EROĞLU