İçimde bilmediğim aynı zamanda da istemediğim,

Tüm doğan mutluluk, hüzün, korku misali duygularımdan beslenen,

Beyazlık sanki bitmiş karanlık sanki hiç bitmemiş,

Teklif-i kabul kelamını istesem duymak,

Ne ihtiyaç o vakit kalırdı antlaşmaya bir tefehhüm katmak,

Beni düşünmeye sevk meraktan, merak hiç düşünür mü? Onu bana sevk ettirenin gönül-ü nihayetini,

Bir gonca gül nihayetimde hediyem güzelliğide niyetim olsun isterim onca arzumun arasından,

Gönül-ü’nü altın kadehten şarap içerek hoşnutlandırırken benim halim ne hal, ne hüsran,

Havada yavaşça süzülüp daha sonrada yeri süsleyen o pembe yapraklar,

Zaafıma karşı beslediğim, bir türlü ulaşamadığım o sonsuz doyum noktası,

Gözlerimin dolmasına sebep, dalgaların savrulduğu gibi rüzgarında o kokuyu üzerime savurması,

Bunlar mıdır? İçimdeki karanlıkta beyazın görünüp dahada saçılmasına yol açan,

Yoksa verilen bu güzel hissiyat, tekrar doğan bu güzel duygular değil midir? Delalet, birbirimize karşı yürüyor olmamızdan...