Koşuyordu çamurlu yolun ortasında
bir kolsuz oğlan
Kolları...
Kendinden büyük hırkasının içinde saklı,
Yanaklı kırmızı,
Yaşı, olsa olsa altı.
Yaklaştı, yaklaştı...
Durdu çamurlu yolun ortasında
kolsuz oğlan.
Önümde durdu,
O çipil çipil gözleriyle bana baktı
Sümüğü akar gibi oldu,
Hızlı bir nefes aldı.
Anacığı yetişti ardından.
Yanakları ondan kırmızı,
Yemenisi ıslak.
Gülümsedi.
Kolların nerde senin bakayım?
Dedim,
Seninkilerin yanına gitti
Dedi.
Geçti çamurlu yolun ortasından koşarak,
Giderken sağ kolunu kaldırıp bir de el etti.

Tepeme inen yağmur,
Latince isimleri afili kemik ağrılarım,
Burnumdan damlayan yağmura sövünmelerim,
Gri havada gülünmezli
Uyduruk kaidelerim...
Bitti.

Nihayetinde...
Yürüdü çamurlu yolun ortasından ortasından
Keyifle bir kolsuz kadın.
Gülümsedi gürültülü yağmura.
Daha çok çekti kollarını kendine,
Salladı sağa-sola.
Şevklendi kolsuz kadın.

24 Mart 2018
USLUZEN