’asırlardır insanlık tuzak kuruyor
artık kendi tuzağını indir Allah’ım’


ellerimi kaybettim
yüzüme süreceğim duamı
yüreğimdeki son umudu da
umut dediğin
tükendiği yerde boy veren bir ağaçtı oysa


köklerime vahiyler yol alırken
dallarıma yağan ateşi gördüm
Ve ilâ rabbike fergab’diyordu dilim
duamı koru dedim
dilim kurudu
sustum


’sen ol da,ister yar ol,ister yara’
yeterki kapılarını arala
kahrı nada rıza
lütfunada ’amenna’


kurşun atmayın diyordu
kurşun kalem sunun insana
kuşların gökleri vardı ’en mavisiydi’
gözlerimin de öyle’griye dönmeden önce’
’iki yoldan zor olanı seç! dedi İsa
uçun demiyordun dünyalara
uçmayı öğretin diyordun elçilerine
sağır olduk
dilsiz olduk
kör olduk
savaşın ödüllendirildiği bir dünyada
sevgilim dediğim zaman sana
onuda bilmiyorlar
bilmiyorlar senin her zerreyi nasıl tanıdığını da

adaletini ispatla onlara


bilmiyorlar kalbimdeki adını nasıl sevdiğimi
gözlerime bıraktığın umudu
boğazıma saldığın tevhidi
tan yeri ağarırken saldığın rahmeti
bilmiyorlar işte
İnşirah’daki o korkunç nusreti


seni bilmeyi öğret insanlığa

kahramanlık sedalarını seviyorum
anlıma sapladığın cihadı
şakağımda çırpınan şefkati
inzivasından çıktığım halveti
seviyorum işte
’innAllahe meana’ da ki kudreti


ah mahkumiyetten kaçmış körpe özgürlüğüm
geçmişini kaybetmiş çocuğun
kalbimde soy kırıma uğramış ülkesini
hürmetle sun bana


ve kurban olayım Allah’ım
sustukça zalimleşen dünyada
helaldir meşru müdafaa
Muhammedin fethini indir
kısırlaşmış bu soysuz toprağa


ahde vefayı uyandır nurunla

ve mevsimleri mi al benden
nefesimi mahkum bırak guta ’da
bahara bel bağlamış çocuklara
bir cemre ısmarla



...


my