Savaş var Doğu Guta’da, bir çocuğun yüzü kanlı
Yaşamış yaşamadığı onca yılı; yazıyor alnı
Ne ses, ne seda; anne ve babasını arıyor
Elleri titrek, benzi soğuk, endişe dolu her ânı

Koşuşturuyor sağa-sola, anne diye seslenerek
Akan gözyaşları anlatıyor her şeyi, dökülerek
Biri vardır, yardım eder de kurtarır umuduyla
Koşuşturuyor işte sağa-sola, sesini yükselterek

Ebî, ebî diye çığlık atıyor, yani babam, babam!
Nerde bulacağım da demiyor akşam akşam
Arıyor sadece; bulur da kavuşur umuduyla
Açlığa aldırmadan, gözyaşlarıyla sırılsıklam

Çok koşmadan, az ötede takılıp düşüyor yere
Yerde birikmiş olan kanlar bulaşıyor ellerine
Kan olduğunu da bilmiyor, ellerini siliyor
O minnacık elleri kan doluyor yok yere

Sonra anne ve babasını görüyor, yerde uzanmışlar
Elleriyle enkazı kaldırmaya çalışıyor, altta kalmışlar
Kaldıramıyor zavallı, kaldırmaya çalışıp ağlıyor
Hem yaşına, hem de hayatına ağır geliyor taşlar

Bak dost! Böyle işte mazlum kardeşlerimizin hali
Daha niceleri var, biz duymuyoruz belki
Ama onlar duyuyor sessizliğimizi ve bekliyorlar bizi
Vakit dua vakti, birlik, berberlik, belki de cihat vakti

Biz dostuz değil mi? Ümmetiz! Birlik hani?
Paramparça olmuşuz, kimseyi duymuyoruz sanki!
Kendine gel kendine! Bir olmaya nedir ki mani?
Gün birlik günüdür, neyinedir malayani!